Zelfbeschrijving: Mijn leven is nooit saai geweest, er zijn ups en downs geweest en zeer interessante momenten. Maar ik denk vaak terug aan mijn tijd dat ik geschiedenis studeerde aan de universiteit. Een van mijn professoren zei ooit dat veel gebeurtenissen in de geschiedenis eenvoudigweg plaatsvonden omdat iemand een trein miste of de verkeerde route nam. En het waren precies deze kleine ongelukjes die het lot van mensen veranderden. Ik geloof echt dat elke stap die we zetten ons leven kan veranderen. Hoewel ik altijd van geschiedenis heb gehouden, wilde ik tijdens mijn studie zelfstandig worden en was ik voortdurend op zoek naar bijbaantjes. En weet je, slechts één sollicitatiegesprek in een meubelshowroom veranderde mijn pad volledig. Sindsdien ben ik enorm gegroeid en vandaag de dag werk ik in de premium meubelindustrie. Ik geniet er echt van om ruimtes te creëren waar mensen naar terug willen komen. Op een dag hielp ik op het werk een zeer stijlvolle en zelfverzekerde vrouw van in de zestig. Ze was een kledingkast aan het uitkiezen voor haar kleedkamer. Toen ik naar de maat vroeg, glimlachte ze en! zei: 'groot genoeg voor mijn geliefde.' We lachten allebei, en vanaf dat moment veranderde het van een eenvoudig overleg in een echt, levendig gesprek. Toen besefte ik: leeftijd is slechts een getal, maar het verlangen om te leven, te voelen en begeerd te worden verdwijnt nooit. Naast werk ben ik moeder van een volwassen dochter en zijn we nu meer als vrienden en ook een ietwat strenge (maar liefdevolle) moeder voor mijn tienerzoon. Mijn leven is een balans tussen zorg, werk en tijd voor mezelf. Voor een volledig evenwicht ontbreekt alleen een vonk in het hart.

Opmerkingen: Ik heb dit meer dan eens van mijn vrienden gehoord. En elke keer glimlach ik alleen maar. Want eerlijk gezegd gingen mijn reizen nooit over het zoeken naar iemand. Ik heb veel verschillende mensen ontmoet door te reizen en door te werken, en al die ervaringen hebben langzaamaan mijn kijk op relaties gevormd. Toen ik bijvoorbeeld door Spanje reisde, betrapte ik mezelf er vaak op dat ik alleen maar mensen observeerde. Vooral oudere echtparen die op bankjes in het park zitten, elkaars hand vasthoudend en zachtjes praten, alsof ze zich nergens heen kunnen haasten. Er was zoveel rust, warmte en authenticiteit op die momenten dat ze me meer bijbleven dan welke beroemde bezienswaardigheid dan ook. Ik denk dat ik toen duidelijk begreep wat voor mij echt belangrijk is. Ik zou graag een man in de buurt hebben met wie het leven gemakkelijk en interessant voelt. Iemand met wie ik over zinvolle dingen kan praten, en ook om helemaal niets kan lachen. Iemand bij wie zelfs stilte prettig voelt; alhoewel misschien niet helemaal in het begin. Weet je wat ik bedoel?