Zelfbeschrijving: Ik heb jarenlang mensen geleerd te bewegen met de intentie om de muziek te voelen voordat ze deze volgen, om op hun lichaam te vertrouwen voordat ze de graaf vertrouwen. Buiten het podium leef ik op dezelfde manier. Ik denk niet te veel na over wat ik al voel, ik wacht niet op perfecte omstandigheden, ik kom opdagen, ik lees de kamer, ik pas me aan en op de een of andere manier wordt het altijd iets dat de moeite waard is om te onthouden. Mijn leven heeft op dit moment een ritme waar ik echt dol op ben. Een kleintje dat danst voordat hij goed kan lopen, wat me alles vertelt wat ik moet weten over waar hij vandaan komt. Lange dagen die eindigen met vermoeide voeten en een vol hart, en dat is precies het soort vermoeidheid dat ik iedereen zou aanraden. Ik ben hier omdat ik het echte wil, en ik ben er nooit goed in geweest om dingen stilletjes te willen. De muziek staat aan. Jouw zet.

Opmerkingen: Hij hoeft geen choreografie te begrijpen. Maar hij moet het ritme begrijpen, het ritme van een huis, van een vrouw die zowel zacht als vastberaden is, van een kind dat kijkt hoe hij door een kamer beweegt en ervan leert zonder dat een van beiden het weet. Hij is het soort man dat elke keer op dezelfde manier verschijnt, elke keer warm, wiens aanwezigheid de hele plaats een beetje tot rust brengt. Ik ben niet op zoek naar iemand die iets afmaakt. Ik ben op zoek naar iemand die herkent wat er al is en daar deel van wil uitmaken, niet als gast, maar als iemand die blijft, die bouwt, die zich op een dag niet meer kan herinneren hoe de plek vóór hem voelde, omdat hij hier zo lang is geweest dat het nu gewoon thuis is. Als dat is waar je bent, denk ik dat je het al weet.