Zelfbeschrijving: Toen ik opgroeide, zag ik hoe mijn moeder elke avond de tafel dekte alsof het er toe deed. Dat gebeurde en dat is waarschijnlijk waar dit allemaal begon. Thuis is voor mij altijd de belangrijkste plek geweest, niet als concept maar in de praktijk. De geur van iets dat kookt, een deur die opengaat en iemand blij is je te zien, zondagochtenden die van niemand anders zijn dan van ons. Dat is het leven waar ik naartoe bouw en ik schaam me er niet voor om het hardop te zeggen. Ik werk, ik heb mijn eigen wereld en mijn eigen meningen. Maar wat mij uiteindelijk echt opwindt, is het idee van een gezin. Een echte, warm en van ons. Ik geef veel aan de mensen van wie ik houd, maar ik heb er nooit spijt van gehad.

Opmerkingen: Een echte man praat niet over wat hij doet, hij doet het gewoon. Ik ben opgegroeid met het idee dat dat normaal was. Het blijkt niet zo gebruikelijk te zijn. Op zoek naar dat. Een man die ongevraagd opduikt, dingen afhandelt en van de mensen in zijn leven houdt op een manier die gewoon voor de hand liggend is. Klaar voor een gezin. Die eigenlijk thuis wil komen in iets echts en dat gebouw begrijpt waar elke dag beide mensen voor nodig zijn. Warm met kinderen, geduldig op de manier die voortkomt uit daadwerkelijk zorgen in plaats van proberen. Het soort vader dat ik voor mijn kinderen zou willen hebben, en dat is waarschijnlijk de eerlijkste manier waarop ik het kan zeggen.