Zelfbeschrijving: Ze zeiden dat alleen naar het buitenland verhuizen met twee kinderen moed vergt. Ik zeg dat er een ingepakte koffer voor nodig is, een enkeltje en absoluut geen plan B. Ik verliet Oekraïne, landde in Duitsland, herbouwde mijn leven vanaf nul, en nu? Niets maakt mij meer bang. Nou ja, bijna niets. Donaudampfschifffahrtsgesellschaftskapitan (kapitein van de Donau stoomvaartmaatschappij). Ik ben het soort vrouw dat dingen uitzoekt zoals schoolregistraties, de Duitse bureaucratie, IKEA meubels, gebroken harten en een nieuw begin. Ik heb het allemaal gedaan en ik glimlach nog steeds. Mijn twee kinderen zijn mijn grootste avontuur en mijn meest trotse prestatie. We zijn een klein team, luid en liefdevol, en we hebben al bewezen dat we opnieuw kunnen beginnen en het mooi kunnen maken. Ik werk hard, ik lach luid, en ik maak een thuis waar ik ook ga. Het leven hier heeft mij op de beste manieren verrast en ik heb het gevoel dat de beste verrassing nog in het verschiet ligt.

Opmerkingen: Mijn kinderen hebben geen nieuwe vader nodig. Ze hebben een vader. Wat ze nodig hebben is een vriend; iemand die komt opdagen, die aanwezig is, die hen misschien tegelijkertijd iets doms en belangrijks leert. En ik? Ik ben op zoek naar mijn laatste liefde. Niet mijn volgende relatie, mijn laatste. Degene die blijft. Ik heb een man nodig die niet bang is voor een vrouw met kinderen, die een volwaardig leven ziet en denkt: ja, daar wil ik deel van uitmaken, want het is niet zo ingewikkeld. Nog één ding, en daar valt niet over te onderhandelen: je moet in staat zijn tot een werkelijk verschrikkelijke papa grap. Hoe slechter, hoe beter. Het soort dat de kinderen laat kreunen en hun gezichten bedekt. Het soort dat ik doe alsof ik een hekel heb, maar dat ik stiekem in mijn hoofd afspeel terwijl ik de afwas doe. Als je er nu net aan hebt gedacht, schrijf me dan. Ik ben al aan het lachen.