Zelfbeschrijving: Ik ben geen vijfentwintig. En ik heb absoluut geen zin om dat te zijn. Op dit punt in mijn leven weet ik precies wie ik ben, wat ik wil, waar ik nooit meer genoegen mee zal nemen, en wat er echt toe doet als al het andere wegvalt. Ik heb liefgehad, ik heb verloren, ik heb herbouwd. En ergens midden in al dat leven ontdekte ik iets verrassends: de passie ging nergens heen. Het werd in ieder geval dieper. Meer opzettelijk. Minder over vlinders en meer over vuur, het langzame, stabiele soort dat je echt warm houdt. Ik lach luid. Het kan me enorm schelen. Nog steeds word ik opgewonden van kleine mooie dingen: een goede maaltijd, een onverwacht liedje, de manier waarop licht 's avonds op water lijkt. Leeftijd gaf mij wijsheid. Maar het was zo vriendelijk om de vonk volledig intact te laten. Ik ben een vrouw in volle bloei. En ik denk dat dat de meest interessante versie van een persoon is die er is.

Opmerkingen: Ik ben hier niet voor iets informeels, iets tijdelijks, of iets dat een label nodig heeft, maar geen echte toewijding. Ik heb mijn hoofdstukken gehad. Ik weet hoe een verkeerde liefde voelt en ik weet wat ik daarin heb gemist. Wat ik nu zoek is de laatste liefde. Niet omdat ik moe ben, maar omdat ik eindelijk klaar ben voor het echte werk. Het soort dat zich niet elke dag hoeft te bewijzen, maar rustig en consequent opduikt. Een man die de rest van zijn leven naast dezelfde vrouw wakker wil worden en zichzelf daarvoor gelukkig acht. Ik wil iemands huis zijn. En ik wil dat hij de mijne is. Als je hetzelfde zoekt, denk ik dat we allebei lang genoeg geduld hebben gehad.