Zelfbeschrijving: Oekraïens van geboorte, Bulgaars van adres, en jong genoeg om nog steeds enthousiast te worden over het boeken van een reis en oud genoeg om te weten dat het inpakken altijd langer duurt dan verwacht. Slechts 80 procent van de tijd kan ik koken, een intelligent gesprek voeren en de weg naar huis vinden met Google Maps. Ik heb een geldig Amerikaans visum, een nieuwsgierige geest en absoluut geen zin om de rest van mijn leven alleen maar ruzie te maken met een afstandsbediening van de televisie. Wat kan ik een man bieden? Loyaliteit, genegenheid, lachen, steun en het vermogen om een \u200b\u200bgewone dinsdag veel minder gewoon te laten voelen. Ik ben de vrouw die vraagt \u200b\u200bof je gegeten hebt, een frietje van je bord steelt en vervolgens volhoudt dat ik helemaal geen honger had. Ik ben niet op zoek naar iemand om mij te redden. Ik heb de verhuizing van landen al overleefd en mijn leven opnieuw opgebouwd. Ik zoek iemand om mee te genieten. Bonusfeit: als je mij aan het lachen kunt maken, loop je al gevaarlijk voor op de concurrentie.

Opmerkingen: Ik ben op zoek naar een man die nog steeds een vonk in zijn ogen heeft en een beetje kattenkwaad in zijn ziel. Iemand die weet dat chemie belangrijk is, maar vriendschap ook. Een man die over het leven kan praten, om zichzelf kan lachen, en niet bang is voor een vrouw met meningen, persoonlijkheid en soms zeer sterke gedachten over waar we moeten gaan eten. Wees vriendelijk, oprecht en emotioneel beschikbaar. Haar is optioneel. Eerlijkheid is dat niet. Ik heb geen prins, miljonair of superheld nodig. Ik heb een man nodig die me kan laten glimlachen als ik zijn naam op mijn telefoon zie verschijnen en die gelooft dat de beste liefdesverhalen niet op twintigjarige leeftijd plaatsvinden, maar wanneer twee mensen eindelijk precies weten wat ze willen. En als je van reizen houdt, elkaars hand vasthoudt, zoent op luchthavens en avonturen plant, wisselen we waarschijnlijk drie keer voor vertrek. We moeten zeker praten.