Zelfbeschrijving: Het leven was nooit gemakkelijk voor mij. Sterker nog, vanaf mijn vroegste jaren leefde mijn familie niet, wij overleefden. Ik heb heel jong geleerd dat niets gratis is en dat elke kleine zegening gewaardeerd moet worden. Misschien is dat de reden dat ik tegenwoordig dingen waardeer die veel mensen over het hoofd zien. Een rustige ochtend. Een warm huis. Een vriendelijk woord. Een gedeelde maaltijd. Een persoon die er echt om geeft. Het leven heeft mij vele malen op de proef gesteld. Het heeft mij sterker gemaakt, maar nooit verbitterd. Op de een of andere manier behield ik ondanks alles mijn vermogen om lief te hebben. Er zit nog steeds veel tederheid in mij, veel warmte, en een hart dat gelooft dat vriendelijkheid nooit verspild wordt. Ik draag geen woede uit mijn verleden met me mee. Ik draag dankbaarheid voor alles wat ik vandaag heb. Ik weet hoe kostbaar geluk is, omdat ik weet hoe het voelt als het leven je heel weinig geeft. Ik ben een vrouw die heel veel liefheeft, oprecht om hen geeft en mensen nooit als vanzelfsprekend beschouwt. Als ik van iemand hou, zal hij dat elke dag voelen, niet door grote toespraken, maar door kleine acties, steun! , genegenheid en loyaliteit. Na alles wat het leven mij heeft geleerd, weet ik één ding zeker: liefde is nog steeds het meest waardevolle dat we elkaar kunnen geven.

Opmerkingen: Ik ben niet op zoek naar een perfecte man. Ik ben gewoon op zoek naar een man. Een goed mens. Een gewone man. Iemand echt. Ik heb geen lange lijst met eisen, verwachtingen of onmogelijke eisen. Het leven heeft mij geleerd dat geluk zelden te vinden is in luxe, status of perfectie. Vaker wordt het gevonden op eenvoudige momenten die met de juiste persoon worden gedeeld. Ik zou een man waarderen die een deur voor mij opent. Een man die vraagt \u200b\u200bhoe mijn dag was en oprecht het antwoord wil horen. Een man die naar mijn hand reikt terwijl we samen lopen. Ik heb niet iemand nodig die bergen voor mij verzet. Ik zou dankbaar zijn als hij zijn hand in de mijne had. Omdat het leven gemakkelijker wordt als je iemand naast je hebt. De moeilijke dagen voelen lichter. De goede dagen worden nog beter. En de weg die voor je ligt lijkt niet zo lang als je die samen bewandelt. Dat is alles wat ik wil. Geen sprookje. Niet perfectie. Slechts twee mensen, één leven en een hand om onderweg vast te houden.