Zelfbeschrijving: Op rode lopers, in kleedkamers, in Cannes, waar alles licht is, camera's en de druk om ergens op te lijken. En ergens in dat alles begon ik het tegenovergestelde te geloven van wat je zou verwachten: het mooiste is niet wat je draagt, maar wat je niet langer verbergt. Ik heb vrouwen zien transformeren, niet toen de make up klaar was, maar toen ze eindelijk naar zichzelf keken zonder te aarzelen, en dat moment blijft me meer bij dan welke look dan ook die ik ooit heb gecreëerd. Ik hou van schoonheid zoals iemand houdt van iets dat hij diep begrijpt, niet als prestatie, maar als taal. Een manier om te zeggen: hier ben ik, dit ben ik, ik verontschuldig me er niet voor. Zo wil ik ook geliefd worden. Niet de versie van mij die klaar en beheerst is en alles bij elkaar heeft, maar de hele vrouw die precies weet wat ze met een penseel doet en ook degene die niet altijd weet wat ze met haar hart doet, die zacht is op manieren die ze niet altijd laat zien, die een huis wil dat voelt! als opluchting aan het einde van een lange dag. Ik wil de man die naar mij kijkt zoals ik heb geleerd te kijken naar de vrouwen met wie ik werk, alsof wat er al is meer dan genoeg is.

Opmerkingen: Hoe het zou voelen om thuis te komen bij iemand die mij niet nodig heeft om iets anders te zijn dan wat ik ben na een lange dag, niet de professional, niet de vrouw met het perfecte oog, alleen ik, een beetje moe, een beetje ongedaan gemaakt, helemaal echt. Of die persoon nu bestaat, degene die die versie niet iets vindt om te tolereren, maar iets om daadwerkelijk te willen. Ik heb zoveel jaren besteed aan het begrijpen van schoonheid van buitenaf, het bestuderen ervan, het bouwen ervan, en wat ik ben gaan geloven is dat het meest intieme niet is hoe iemand eruit ziet als hij er klaar voor is, maar hoe hij eruit ziet als hij dat niet is, en of de persoon naast hem hem een \u200b\u200bveilig genoeg gevoel geeft om zo te blijven. Ik wil dat voelen. Aan het eind van de dag alles neerleggen en ervoor zorgen dat het genoeg is, om gezien te worden zonder penseel, zonder ambacht, zonder het verhaal van Cannes, gewoon een vrouw onder een deken waar toch iemand naar reikte, niet ondanks de eenvoud van het moment, maar daardoor, want daar leeft het echte werk.